spacer.gif, 0 kB


Inspiratie

Beste broeders en zusters, een Zalig Pasen!

Vandaag laat de Kerk wederom over de gehele wereld de verbazingwekkende boodschap horen van de eerste leerlingen: “Jezus is opgestaan!” - “Hij is waarlijk verrezen, zoals Hij zei!”

Het oude feest van Pesach, de herdenking van de bevrijding van het Hebreeuwse volk uit de slavernij, vindt hier vervulling. Door zijn opstanding heeft Jezus Christus ons bevrijd van de slavernij van de zonde en de dood, en heeft voor ons de weg naar het eeuwige leven geopend.

Wanneer we ons laten overheersen door de zonde, verlaten we allen de juiste weg en eindigen dwalende als verloren schapen. Maar God zelf, onze herder, is gekomen op zoek naar ons. Om ons te redden, liet Hij zich vernederen door aanvaarding van de dood aan het kruis. Vandaag kunnen we verkondigen: “De Goede Herder is verrezen, Hij die zijn leven gaf voor zijn schapen, willens en wetens stierf voor zijn kudde, alleluia” (Romeins Missaal, IV zondag van Pasen, communie antiphon).

In elk tijdperk zoekt de verrezen Herder onvermoeibaar naar ons, zijn broeders en zusters, dwalende in de woestijnen van deze wereld. Met de kenmerken van de passie - de wonden van zijn barmhartige liefde - bemoedigt Hij ons om hem te volgen op zijn weg, de juiste manier van leven. Ook vandaag neemt Hij zo vele van onze broeders en zusters op zijn schouders die verpletterd zijn door het kwaad in al zijn verschillende vormen.

De verrezen Herder gaat op zoek naar hen die verloren zijn in het labyrint van eenzaamheid en marginalisering. Hij komt om hen te ontmoeten door middel van onze broeders en zusters die hen behandelen met respect en vriendelijkheid, en hen helpen Zijn stem te horen, een onvergetelijke stem, een stem die hen terug roept naar de vriendschap met God.
Hij neemt op zich al die slachtoffer zijn van oude en nieuwe vormen van slavernij, onmenselijke arbeid, illegale mensenhandel, uitbuiting en discriminatie, en ernstige vormen van verslaving. Hij neemt op zich kinderen en volwassenen berooft van hun zorgeloze onschuld, en die diep gekwetst zijn door daden van geweld die plaatsvinden binnen de muren van hun eigen huis.

De verrezen Herder loopt naast al diegenen die zijn gedwongen om hun thuisland te verlaten als gevolg van gewapende conflicten, terreur aanslagen, hongersnood en onderdrukkende regimes. Overal helpt Hij deze gedwongen migranten om broeders en zusters te ontmoeten, met wie zij brood en hoop kunnen delen op hun reis.

In de complexe en vaak dramatische situatie van de wereld van vandaag, moge de Verrezen Heer de stappen begeleiden van al diegenen die voor gerechtigheid en vrede werken. Moge Hij aan leiders van landen de moed verlenen die ze nodig hebben om de verspreiding van conflicten te voorkomen en een halt toe te roepen aan de wapenhandel.

Vooral in deze dagen, dat Hij zal ondersteunen de inspanningen van al degenen die zich actief bezighouden met het brengen van verlichting en hulp aan de burgerbevolking in Syrië, ten prooi gevallen aan een oorlog die nog steeds horror en dood zaait. Moge Hij vrede brengen in het gehele Midden-Oosten, te beginnen met het Heilige Land, evenals in Irak en Jemen.

Moge de Goede Herder dichtbij blijven bij de mensen van Zuid-Soedan, Soedan, Somalië en de Democratische Republiek Congo, die aanhoudende vijandigheden moeten verdragen, verergerd door de ernstige hongersnood in bepaalde delen van Afrika.

Moge de verrezen Jezus de inspanningen ondersteunen van al diegenen die, vooral in Latijns-Amerika, vastbesloten zijn te zorgen voor het algemeen welzijn van de samenleving welke soms gekenmerkt is door politieke en sociale spanningen die in sommige gevallen hebben geleid tot geweld. Laat het mogelijk zijn bruggen van de dialoog te bouwen, door de plaag van corruptie te blijven bestrijden en om levensvatbare en vreedzame oplossingen te zoeken voor geschillen, voor vooruitgang en de versterking van de democratische instellingen in volledige respect voor de rechtsstaat.

Moge de Goede Herder Oekraďne te hulp schieten, welke nog steeds wordt geteisterd door conflicten en bloedvergieten, om sociale harmonie te herwinnen. Moge Hij iedere inspanning tot steun zijn om het tragische lijden van de slachtoffers van het conflict te verlichten.

De verrezen Heer blijft zijn zegen werpen op het continent van Europa. Moge Hij hoop geven aan hen die momenten van crisis en problemen ervaren, met name als gevolg van hoge werkloosheid, met name onder jongeren.

Beste broeders en zusters, dit jaar vieren Christenen van elke confessie samen Pasen. Met één stem, in elk deel van de wereld, verkondigen we de grote boodschap: “De Heer is waarlijk opgestaan, zoals Hij zei!” Moge Jezus, die de duisternis van zonde en dood heeft overwonnen, vrede verlenen aan onze levensdagen.

Gelukkig Pasen!

 

 

Voorbereiding op Paasfeest

In een serie van 3 willen we u ter voorbereiding op de Pasen meenemen in het lijdensverhaal van onze lieve Heer Jezus Christus, welke zo mooi staan verbeeld in de kruiswegstaties van de kerk. Deze zijn vormgegeven in tegeltableaus waarvan er nog maar 3 bestaan in Nederland.

De staties zijn in 1904 geschonken aan de parochie n.a.v. het zilveren priesterfeest van toenmalig pastoor Martinus Petrus Rudolphus Droog. In porselein-tegels gebakken door de firma Brantjes te Purmerend volgens de tekeningen en schilderwerken van Joseph Cuijpers voor een bedrag van fl6000,-. '

Een geheele statie schonken:
1) de pastoor M.P.R. Droog
2) H. v.d. Kleij & Maria Heemvoorden
3) Theodorus Erkelens & Cecilia v. Wijngaarden
4) Maria den Blanken
5) Gijsbertus & Agnes de Jong
6) het zangkoor
7) Henricus van Vliet
8) Joannes v Muijen & Maria van Montfoort'

(Bron: Liber Memorialis archief St.Urbanuskerk Nes aan de Amstel).

De teksten bijgevoegd zijn afkomstig van wijlen pastoor Jan Verspeek.

Kruisweg

St.Urbanuskerk, Nes aan de Amstel

 

 

Jezus wordt ter dood veroordeeld

“Hosanna, Gezegend Hij, die komt in de Naam van de Heer”. Mc. 11,9: De Gezegende, die een zegen was en zegen bracht waar Hij verscheen. Terecht bejubeld in Jeruzalem, de Stad van Vrede, als Redder en bevrijder.
En nu ineens is de gezegende een vervloekte en ter dood veroordeelde. Het waarom doet er niet toe. Hij wordt gezien als een stoorzender en dus moet Hem het zwijgen worden opgelegd. Heeft Hij dan teveel gezegd? Heeft Hij opruiende taal gesproken? Hij heeft niets anders gedaan dan te getuigen van de waarheid. Is dat dan een vergrijp, waar de doodstraf op staat? In het proces, tegen Hem gevoerd, is Hij de kroongetuige geworden van de alles gevende liefde tegenover de macht van het kwaad. Naar Jeruzalem gekomen om Pasen te vieren wordt Hijzelf geofferd als het Paaslam.

Jezus neemt het kruis op zijn schouder

“Vervloekt ieder, die aan het kruis sterft”. Dt. 21, 33; Gekweld door het onrechtvaardige proces, door de leugenachtige getuigenissen vernederd, bespot en murw geslagen, neemt Jezus het kruis op. Waar heeft Hij geen pijn? Hij begint de lange weg naar de Schedelplaats, uitgejouwd en nageschreeuwd door het gepeupel. Hij probeert zich staande te houden en sterk te zijn tot Hij zijn weg heeft afgelegd. “Gehoorzaam geworden tot de dood, tot de dood aan het kruis”. Fil 2, 8; Hij blijft trouw aan zijn zending Hem door de Vader opgelegd. Wat zal er over blijven van zijn boodschap, die Hij heeft uitgedragen? Is alles dan voor niets geweest? Is zijn zending mislukt? Hij kent de kracht van zijn boodschap. Die zal blijven klinken, ook al wordt Hem het zwijgen opgelegd. Daarom voelt Hij zich sterk. Wat Hij heeft verkondigd en tot stand gebracht kan niet verloren zijn en tevergeefs. De mensheid zal er steeds nieuw leven in vinden. Wij volgen Hem op zijn weg. Ook onze zending zal het kruis met zich meebrengen.

Jezus valt voor de eerste maal onder het kruis

Jezus bezwijkt onder de last van zijn kruis. Het dreigt te veel te worden. Want het is niet alleen de verguizing van de laatste uren, die Hem neerdrukt, het is het kwaad van heel de geschiedenis, dat Hem met het kruis is opgelegd. Zal Hij nog kunnen opstaan? Of zal toch het kwaad gaan zegevieren? Hij staat weer op. Een andere weg is er niet. Hij ziet het als Zijn taak en als het sluitstuk van Zijn opdracht om de weg in zijn geheel af te leggen. Zo wil Hij een steun zijn voor hen, die evenals Hij slachtoffer zijn van haat en laster, terwijl ze toch alleen maar het goede voorstaan. Zijn voorbeeld is de hulp om pal te staan voor de zaak van God.

Het is een onmenselijk zware opgave, die lijdensweg. Zijn krachten nemen af. Zijn vallen en opstaan geven ons, mensen, kracht en moed om met dezelfde overtuiging onze weg door het leven af te leggen.

Jezus ontmoet zijn moeder

Jezus en zijn Moeder Maria. Op deze weg zijn zij de eenzaamste figuren. Jezus, niet begrepen en afgewezen. Maria, die gezien wordt als de moeder van deze misdadiger en oproerkraaier. Zou er in heel die menigte nieuwsgierigen iemand zijn, die haar leed aanvoelt en met haar mee treurt? De oude Simeon heeft het bij de opdracht van Jezus in de Tempel voorspeld: “Deze jongen zal velen in Israël ten val brengen of laten opstaan. Hij zal een omstreden teken zijn. Ook door uw hart zal een zwaard gaan. En zo zal onthuld worden wat er in vele harten omgaat”. Lc 2, 34.
Maria wil betrokken blijven bij alles wat haar zoon meemaakt aan vreugde en verdriet, aan succes en falen. Zij kan dit aan, omdat zij gelooft in God, die de geringste begunstigt en hen de reddende hand reikt. Dit geloof heeft zij aan haar Kind doorgegeven. Deze ontmoeting op Zijn laatste tocht is het getuigenis van een kracht en moed, die geworteld zijn in het vertrouwen op de altijd getrouwe God. Vanaf het kruis heeft Jezus haar aangewezen als onze moeder, die met ons meeleeft in goede en slechte tijden, en die ons steunt, als het kruis te zwaar gaat drukken.

 

 

Simon van Syrene helpt Jezus het kruis dragen

De soldaten zien dat Jezus gaat bezwijken. En toch zal Hij de top van Calvarië moeten bereiken. Dat willen de soldaten, want daar moet het vonnis worden voltrokken. Het is ook de wil van Jezus: Zijn kruisweg gaat ten einde toe tot alles is voltooid. Een toevallige voorbijganger wordt aangehouden en verplicht met deze Onbekende het kruis te dragen. Gedwongen solidariteit. Toch moet deze Simon van Cyrene hebben aangevoeld, dat deze Mens onschuldig is. Hij zal het gelezen hebben in de ogen van Jezus, die hem dankbaar zullen hebben aangekeken. Het heeft Hem sterk gemaakt de weg naar boven te gaan samen met Jezus. Het onverwachte moeten verandert in sympathie en hij stelt alles in het werk om de last van het kruis van Jezus te verlichten.

Kruisdrager tegen wil en dank. En toch met de overtuiging, dat wie het kruis samen met een ander draagt, de liefde als antwoord ontvangt.

Veronica droogt het gelaat van Jezus af

Veel belangstellenden staan langs de weg om getuigen te zijn van de laatste tocht van Jezus. Ieder heeft daarbij zijn eigen gedachten en gevoelens. Ze variëren van haat tot medelijden, van leedvermaak tot droefenis. Ze hebben Hem gekend als de succesvolle leraar en geneesheer. Nu is Hij voor velen de mens die zijn gezicht verloren heeft. Behalve voor Veronica. Zij is een statige vrouw, die zonder angst door het cordon van de soldaten heendringt. Alsof ze op deze ontmoeting is voorbereid neemt ze een witte doek en wist het bebloede en bezwete gelaat van Jezus schoon. De trekken van Jezus’ gelaat staan als een icoon afgedrukt op het doek. Het zal ook onuitwisbaar gedrukt staan in haar hart. Ze heeft er de smartelijke trek in gelezen en de aanklacht gehoord: “Mijn volk, wat heb Ik u misdaan en waarin heb Ik u bedroefd; antwoord Mij”. Jer. 37, 18.
Dat gelaat, zo besmeurd en afstotend, waarin het gelaat van God haar meer dan ooit nabij was, zal Veronica zich blijven herinneren.

   

Jezus valt voor de tweede maal onder het kruis

In de kracht van je leven zijn en je einddoel niet kunnen bereiken. Geëerd en gevierd zijn - Hosanna, Zoon van David - en nu ten diepste vernederd: gemaakt tot spotkoning, veroordeeld als volksopruier en uitgejouwd door de menigte. Fysiek is Jezus aan het einde van zijn krachten. Hij valt. Het is al de tweede keer. Waar haalt Hij de kracht vandaan om opnieuw op te staan? Het is Abba, zijn Vader, die Hem gezonden heeft, aan wie Hij trouw belooft heeft om Zijn wil in alles te volbrengen.

Deze weg van vernedering is de consequentie van zijn liefde. “Hij heeft zichzelf ontledigd en de gestalte van een slaaf aangenomen. Als mens verschenen heeft Hij zich vernederd en werd gehoorzaam tot de dood aan een kruis”. Fil. 2, 7. Altijd heeft Hij met mensen verbonden willen zijn. Liefhebbend en verzoenend is Hij zijn weg gegaan. Dat dit leven van niets dan liefde gezien wordt als een bedreiging, is het gevolg van machtswellust en haat, die het succes van de kleinen beschouwen als een aanval op de macht van de groten.

Jezus troost de wenende vrouwen

Veronica en de wenende vrouwen. Op de lijdensweg van Jezus zijn deze vrouwen de enigen, die sympathie betuigen met de lijdende Galileeër. Zelfs nu nog, in al zijn ellende, loopt Jezus niet aan hen voorbij. Hij ziet hen aan en spreekt hen toe: “Weent niet over Mij; weent om uzelf en uw kinderen”. Luc. 23, 28. Het zijn woorden, die ze nooit meer vergeten, omdat het woorden zijn vol van zorg en liefde. Hoe graag zouden ze willen helpen, Hem bevrijden, zijn wonden verzorgen, alle mogelijke zorg aan Hem besteden, zodat Hij zijn zending van liefde en heling weer kan opnemen. Maar ze staan tegenover een overmacht. Dat geeft dat kwellende gevoel van machteloosheid. “Wat kunnen wij nu nog doen, nu het kwaad het voor het zeggen heeft?” Jezus wijst hen terug naar zichzelf. “Laat je niet meeslepen door je bewogenheid, maar blijf je inzetten ten diensten van anderen”. Zij dragen het hart op de juiste plaats, deze vrouwen van Jeruzalem, die achter Jezus staan op deze doodlopende weg. Later zullen ze ten volle begrijpen, dat wie liefde uitdraagt en liefde geeft, het leven aankan, ook al lijkt het een doodlopende weg. Liefde immers is leven en is sterker dan de dood.

   

Jezus valt voor de derde maal onder het kruis

“Hij is aan de mensen gelijk geworden”. Fil. 2, 7.
Gelijk geworden aan de mens, maar ook gelijk geworden met die afgeschreven en verworpen mens, met wie Hij zich identificeert. De weg, die Hij nu gaat, laat fierheid en triomf niet toe. Die zijn Hem ontnomen. Hij wordt uit de samenleving verbannen naar het rijk van de dood. Voor de derde maal valt Hij. Hij bijt in het stof en dat betekent, dat Hij de nederlaag geleden heeft.

Toch gaat Hij niet als een wanhopige, die het gevoel heeft voor niets geleefd te hebben en een mislukkeling geworden is. Integendeel: Hij staat weer op. Want deze weg ten dode is in wezen de weg naar het leven. Deze weg van vernedering is voor Hem de weg van triomf. Zijn visioen van het Rijk Gods zal niet met Hem sterven, maar zal dankzij zijn dood in onweerstaanbare kracht opbloeien. Jezus gaat verder. Het is het laatste traject van zijn martelgang. Verder gaan, ook al is er menselijkerwijs geen uitweg meer. Alleen Gods steun en kracht kan dit mogelijk maken.

Jezus wordt ontkleed

Het is al begonnen bij de gevangenneming in de hof van Olijven en voortgezet in dat schijnproces voor het Sanhedrin. In het paleis van Herodes ging het spel in al zijn wreedheid door. Lichamelijk is Hij totaal gebroken. Zijn jonge lichaam is gesloopt, overal geraakt en gewond. Het is zo duidelijk zichtbaar, nu Hem de kleren worden ontnomen. Volledig ontluisterd staat Hij daar, in niets ontzien. Afgewezen en verraden blijft Hij geestelijk ongebroken. Zou Hij meer gehad hebben buiten zijn kleding?
De soldaten verdelen het als een veroverde buit, als een welverdiende beloning voor hun onterende arbeid. Het naadloze kleed wordt met respect behandeld; niet in stukken verdeeld, maar verdobbeld. Op wie het lot valt, hij zal de gelukkige bezitter zijn. Aan Jezus wordt niet eens toegestaan in zijn eigen kleed begraven te worden. Dat is de zorg van de beulen niet. Zij doen hun werk, verdelen zijn bezit. Dat is wat hun gevraagd is. Hun werk is gedaan als de dood is ingetreden.
En Jezus… Hij heeft zich maar te onderwerpen aan wat Hem wordt aangedaan. Hij wil het doorstaan. Zijn persoonlijkheid blijft ongeknakt. Hij kan het aan dankzij zijn verbondenheid met Abba, Vader.

   

Jezus wordt aan het kruis geslagen

“Nu het zover is, is mijn ziel ontsteld. Zal Ik dan zeggen: Vader, red Mij uit dit Uur?” Nee, want daarom juist ben Ik gekomen met het oog op dit Uur…. Ikzelf moet van de aarde omhoog geheven worden en zo haal Ik allen naar Mij toe”. Jo. 12, 27,32.
Jezus wordt aan het kruis genageld. De beulen zijn specialisten en doen hun werk perfect. Maar hoe onmenselijk wreed dit werk ook is, Jezus heeft er van gesproken als Zijn Uur. Het Uur van zijn leven, waarmee zijn zending staat of valt. Voor Hem is het “Uur van mijn verheerlijking” het moment waarop Hij van de aarde omhoog geheven zal worden. Hij weet, dat dit het einde niet is. Op de derde dag zal Hij opstaan en dan zal de dood machteloos zijn voor Hemzelf en voor ieder van ons. Zijn doodsstrijd duurt uren lang. Een langzame maar volledige overgave. De totale zelfontlediging. Fil. 2, 9: “Daarom heeft God Hem hoog verheven en Hem de Naam verleend die boven alle namen is:
Jezus Christus is de heer”.

Jezus sterft aan het kruis

Het is donker geworden nu het Licht van de wereld sterft. Uren lang heeft Hij geworsteld aan het kruis, lijdend aan de gruwelijkste pijnen. In de steek gelaten door wie Hij gekozen had als zijn medewerkers, door hen voor wie Hij geleefd en gewerkt heeft. Heeft Hij dan voor niets geleefd? Is Hij dan niet de Heiland geweest voor de velen, die Hij weer op weg geholpen heeft om het leven aan te kunnen?
Maria en zijn geliefde leerling Johannes zijn sterk genoeg om zijn martelgang mee te beleven tot het bittere einde.
Nog eenmaal spreekt Hij: “Het is volbracht”. “Hij boog het hoofd en gaf de geest”. Jo. 19, 30. Een goddelijke gave, Gods Geest, de levensadem die Hij doorgeeft zodat de mens het leven ten volle kan bezitten. Zijn dood geeft ons leven in overvloed.

   

Jezus wordt van het kruis genomen

Voorzichtig en met alle zorg wordt Hij van het kruis genomen en in de schoot van zijn moeder gelegd. De schoot, waaruit Hij geboren is, is nu voor even zijn rustplaats. Maria kijkt naar het ontluisterde lichaam van haar Kind. Ze voelt de wreedheid, die Hem is aangedaan; ze huivert van de pijn, die Hij heeft moeten doorstaan. Hoe sterk moet deze moeder geweest zijn. Ze heeft hem moeten afstaan. Ze wist dat dit gebeuren zou. Simeon had het in de tempel al aangegeven: “Deze jongen zal velen in Israël ten val brengen of doen opstaan… Hij zal een omstreden teken zijn”. Lc 2, 34.
Hoe vaak heeft ze het in haar leven moeten herhalen zoals ook nu: “Laat maar aan mij geschieden zoals het U behaagt”. Lc 1, 38.
De gestorven Jezus neergelegd in haar schoot. In uiterste eenzaamheid is Hij gestorven, maar dit is het moment van intiemste verbondenheid.
Maria staat Hem af om Hem te laten rusten in het graf nu alles is voltooid.

Jezus wordt in het graf gelegd

“Toen het avond geworden was, kwam er een rijk man uit Arimatea, die Josef heette. Hij voegde zich bij Pilatus om het lichaam van Jezus te vragen. Pilatus gaf toen het bevel om het aan hem af te staan”. Mt 27, 57.
Het is een nieuw graf. Slechts een kleine groep getrouwen bewegen zich in het avondduister naar het graf. Het is een vredig tafereel, nu deze dag van grofheid en geweld ten einde is. Vrede is neergedaald over deze Overledene, wiens dood het gevolg is van de zending, die de Vader aan Hem heeft opgelegd. Alles heeft Hij doorleefd en geleden omwille van de Nieuwe Hemel en de Nieuwe Aarde. De macht van het kwaad heeft Hij overwonnen; het verzet tegen de Algoede is doorbroken. Slechts drie dagen zal dit graf zijn rustplaats zijn. Dan zal het Pasen zijn, waarop de Zon van Gerechtigheid zal opgaan om voor altijd zijn Licht te doen stralen

   
   

KERSTMIS

Het jaar loopt ten einde en we naderen de Kerstdagen, voor de meesten toch mooie en sfeervolle dagen.

Kerstmis is niet alle jaren hetzelfde, en dit omdat wíj niet dezelfden zijn als vorig jaar of de voorgaande jaren. Het Kerstfeest treft ons, om zo te zeggen, in een concrete situatie van ons persoonlijk leven. Wat heeft het afgelopen jaar voor ons betekend? Wat hebben we persoonlijk meegemaakt in de afgelopen tijd? Ongetwijfeld veel gebeurtenissen die op de ene of andere manier onze stemming hebben bepaald: mooie en minder mooie ervaringen die ons niet onverschillig hebben gelaten. Ook in de wereld om ons heen zijn er zoveel dingen gebeurd en daarover worden we met de snelheid van het licht op de hoogte gebracht door de media. Ook dit nieuws laat ons niet koud want wij zijn mensen, en een mens is nu eenmaal anders dan een dier.

Kan de geboorte van het Kind Jezus in deze context nog iets teweegbrengen in ons menselijk bestaan? Één ding staat vast: wij hebben dit Kind allemaal nodig, of wij het nu beseffen of niet. Want de geboorte van Jezus Christus, Zoon van God, betekent de geboorte van de hoop voor ieder van ons. Tegenover de hectiek van ons drukke leven, de oppervlakkigheid die wij vaak ervaren, maar ook ten opzichte van de vele vormen van lijden waarmee wij bewust of onbewust geconfronteerd worden, geeft het Kind Jezus ons één hoop: God is niet onverschillig gebleven voor ons bestaan.
Ook de engel verkondigt, toen in het open veld aan de herders van Betlehem en vandaag aan ons, een bevrijdende boodschap: “Vreest niet… Heden is u een Redder geboren, Christus de Heer!”. Er is hoop. Er kan iets veranderen, in deze wereld en in mijn leven! Wij zijn niet veroordeeld tot een leven van compromis, tot een grijs en oppervlakkig bestaan. Nee, God houdt van ons en wil vandaag de hoop opnieuw ontsteken in ons hart!

Laten wij zoals de herders van Betlehem ons haasten naar Maria, Jozef en het pasgeboren Kind. Laten wij buigen voor de God die in de kribbe ligt, die zichzelf voor ons zo klein en kwetsbaar heeft gemaakt. Alleen in de broosheid van ons bestaan zullen we Hem kunnen ontmoeten, vol liefde voor ons.
“De herders keerden terug terwijl zij God verheerlijkten en loofden om alles wat zij gehoord en gezien hadden.” Dat wij allen het komende Kerstfeest op deze wijze mogen ervaren.

Mede namens kapelaan Henry, wens ik u allen een Zalig Kerstmis en een Gezegend Nieuw Jaar!
Pastoor Samuel

 

ALLERHEILIGEN EN ALLERZIELEN

Bestaat de Hemel? Is er iets na dit leven? Waar gaan wij naartoe? Deze vragen maken deel uit van één en dezelfde vraag, de vraag namelijk omtrent de zin van ons leven. Ik durf te zeggen dat dit de belangrijkste vraag is waarop elke mens op aarde een antwoord moet vinden. Of wij een lang leven zullen hebben, negentig of honderd jaar oud worden, is uiteindelijk een bijkomstige zaak, zeer onzeker en vaak ook niet eens wenselijk. Maar een doel hebben, een richting voor ons bestaan, een opening naar de toekomst, geeft een heel andere dimensie aan ons leven.

Je zou kunnen zeggen dat het zoeken naar en het ontdekken van ons levensdoel smaak geeft aan het leven. Van alle mensen die ik in mijn leven heb gesproken over dit onderwerp waren er maar een handvol die nergens in geloofden, die zich niet konden verenigen met de gedachte dat de dood van een mens niet het einde is. Als men goed nadenkt, is dat geen geruststellend perspectief: je sterft en dan is het afgelopen. Je komt uit het niets en je keert tot het niets terug: dat is alles. Daar staat tegenover dat de meeste mensen denken dat er iets moet zijn na dit leven, ook al is het soms moeilijk om te geloven, en dit ook voor kerkbetrokken mensen; wie van ons heeft nooit getwijfeld?

Elk jaar, zijn er, om zo te zeggen, twee dagen die ons geloof te hulp komen: 1 en 2 november. Het zijn twee typisch “katholieke dagen”, nauw met elkaar verbonden, die ons helpen onze blik te richten naar de Hemel, naar de toekomst die de Heer Jezus ons beloofd heeft.
1 november is het hoogfeest van Allerheiligen, de dag waarop wij ons verenigd weten met al onze broeders en zusters die de heerlijkheid van de Hemel al bereikt hebben, of ze nu wel of niet heilig verklaard zijn door de Kerk. Allerheiligen herinnert ons aan het doel van ons leven, bemoedigt ons in de dagelijkse strijd en doet ons ervaren dat wij deel uitmaken van één grote familie waarvan een aantal hier op aarde zijn en anderen al in het eeuwig geluk.
2 november is de gedachtenis van Allerzielen. Op deze dag gedenken wij en bidden wij voor onze dierbare overledenen. Wij weten ons met hen verbonden. Zij hebben ons verlaten maar wij hopen en bidden op een dag weer met hen verenigd te zijn in de hemelse vreugde, waar geen traan, verdriet en pijnlijke scheiding meer zal zijn. Alles zal daar nieuw, mooi en volmaakt zijn.

Allerheiligen en Allerzielen zijn hoopvolle dagen, die onze moeder de Kerk ons jaarlijks geeft om ons te troosten bij het verlies van onze dierbaren en om ons geloof te schenken. Wij geloven dat de Hemel bestaat maar wij hebben ook zo vaak iemand nodig die ons daaraan herinnert! Wij weten heel goed dat wij voorbijgangers zijn hier op aarde, maar hoe vaak leven wij alsof er nooit een einde zou komen aan ons bestaan, helemaal blind en bezeten van onbenullige zaken. Gelukkig herinnert de Kerk ons eraan dat wij bestemd zijn voor veel meer! “Ik ben gekomen opdat zij leven zouden bezitten, en wel in overvloed” aldus Jezus in het evangelie van Johannes (10,10). Hij is dus gekomen opdat wij zouden leven, nu en in het hiernamaals.

Hartelijke groeten. Pastoor Samuel